Street Life Photo.(Long Journey!)

April 29, 2008

“มอแกน” ยิปซีทะเลผู้ถูกสาป

Filed under: a story, Lubitel 166B, My Gallery, My Trip — heronop @ 11:37 pm

ตลอดช่วงสงกรานต์ เส้นเดินทางพุ่งกระฉูด ส่งผลให้มีโอกาสลงใต้ออกท่องเที่ยว ทั้งนั่งรถ ลงเรือ ดำน้ำและติดเกาะครับ เลยได้เรื่องราวมานิดหน่อย พอได้เอามาเรียบเรียงเป็นเรื่องราวประกอบรูปครับ ด้วยเรื่องราวของชาว “มอแกน” ชาวเผ่าทะเลผู้ถูกสาปครับ

เสียงจาก “บังล่ะั” ไกด์ทะเลประจำเรือดำน้ำของกลุ่มเรา บอกกับพวกเราว่าวันนี้ว่าจะพาไปเยี่ยมเยือนชาวเผ่าทะเล ที่เรียกว่า “มอแกน” ชาวเผ่าผู้เร่ร่อนทางทะเล ผู้ที่เกิดมาพร้อมกับฟัน 34 ซี่ มากกว่าพวกเรา 2 ซี่เชียว เขาบอกมาอย่างนี้ครับไม่ได้ไปนับด้วยว่าจริงหรือป่าว

Photobucket

เรือแล่นออกจากหาดไม้งาม ที่พักในอช.หมู่เกาะสุรินทร์ ประมาณ 20 นาที เทือกเขาเขียว ที่มีหมุ่บ้านเรียงรายอยู่ตลอดชายฝั่ง ก็ปรากฏสู่สายตาของเราชาวคณะ

Photobucket

“มอแกน” หรือกลุ่มชาวเลผู้มีวัฒนธรรมการเร่ร่อนและเปลี่ยนแปลงไปตามธรรมชาติ และฤดูกาลโดยใช้ชีวิตแบบพึ่งพิงและสอดคล้องกับสิ่งแวดล้อม และไม่ทำลายธรรมชาติ ได้อาศัยอยู่ที่เกาะสุรินท์มานาน ก่อนที่จะมีการประกาศจัดตั้งเป็นอุทยานฯ ในปี 2524 และตั้งแต่นั้นชาวมอแกนที่อาัศัยอยู่ใน อช.ก็ได้มีการปรับเปลี่ยนวิถีชีวิตให้สอดคล้องกับโลกภายนอกเรื่อยมา ทั้งสืบเนื่องจากนักท่องเที่ยวที่เพิ่มจำนวนขึ้นอย่างต่อเนื่อง

Photobucket
ภาพกลุ่มนักท่องเที่ยวที่แวะขึ้นไปถ่ายรูปในหมู่บ้านมอแกน

จากข้อมูลหมู่บ้านของชาวมอแกน ทั้งหมดมีจำนวนหลังคาเรือนทั้งหมด 60 หลังคาเรือน มีประชากร 219 ประกอบด้วยชาย 99 คน หญิง 120 คน ผู้ชายส่วนใหญ่นอกจากทำหน้าที่ ขับเรือหรือเป็นไกด์ดำน้ำในฤดูการท่องเที่ยวแล้ว ก็จะทำการประมงซะเป็นส่วนใหญ่ ส่วนผู้หญิงก็จะทำหน้าที่เป็นแม่บ้านให้กับ อช.ในฤดูการท่องเที่ยวเช่นเดียวกัน

Photobucket

ส่วนสิ่งที่ชาวมอแกนส่วนใหญ่นับถือ ก็จะเป็นผีสางรวมถึงวิญญานของบรรพบุรุษผู้ล่วงลับ โดยจะมีพิธีบวงสรวงดวงวิญญาญในวันขึ้น 15 ค้ำเดือนเมษา ของทุกปี

Photobucket
รูปที่เห็นจากไม้แกะสลักเป็นตัวแทนวิญญานผู้ปกป้องคุ้มครองชาวมอแกน เป็นวิญญาณเพศชายและเพศหญิง รวมกันเรียก "ลอโบง" โดยที่ดวงวิญญาณชายเป้นผีตาเรียกว่า "อีบ๊าบ" วิญญานหญิงเป็นผียายเรียกว่า "อีบูม"

Photobucket

ภาพด้านบนคือหัวหน้าหมู่บ้านชาวมอแกน ชื่อ “ซาลามะ” ทางไกด์บอกว่าซาลามะผู้นี้ ล่องเรือพิชิตมหาสมุทรอิเดียมาแล้วก่อนที่จะมาตั้งรกรากที่นี้ แต่ถ้าครั้นจะถามว่า “มอแกน” แปลว่าอะไรก็จะได้คำตอบว่า “หม่ายรุ” ทั้งนี้คือไม่รู้และไม่รู้จะรู้ไปทำไม แต่จากข้อมูลของนักมานุษยวิทยา “Jacques Ivanoff” สันนิฐานว่า มอแกนย่อมาจากคำว่า “ละมอ” (ซึ่งเแปลเป็นภาษามอแกน แปลว่าจม) และ “แกน” ซึ่งเป็นชื่อน้องสาวในตำนานเก่าแก่ของชาวมอแกน ซึ่งถูกสาปให้ตนเองและพวกพ้องต้องมีชีวิตเร่ร่อนอยู่ในทะเล

Photobucket
เด็กชาวมอแกนที่ขายของให้กับนักท่องเที่ยวที่มาเยี่ยมเยือน

Photobucket
ภาพของ “ซาลามะ” ที่กำลังต่อเรือเพื่อเป็นการลอยเรือสเดาะเคราะหในวันขึ้น 15 ค้ำที่กำลังจะมาถึง โดยที่มีกลุ่มโทรทัศน์กำลังทำการแกอยู่

ในเรื่องของอาหารการกิน นอกจากการทำประมงประหาของป่ากินกันตามอัตภาพแล้ว เดียวนี้ชาวมอแกนก็มีการกินอาหารเหมือนกับคนบนฝั่ง ทั้งมาม่าขนมถุง น้ำอัดลมและอาหารต่างๆก็มีคนเอาขึ้นมาขายบนฝั่ง

Photobucket
ร้านค้าภายในหมู่บ้านมอแกน ที่มีทั้งขนมจากบนฝั่งมากมาย

Photobucket
บ้านเรือนที่เรียงรายกันกว่า 60 หลังคาเรือนตลอดชายฝั่ง ซึ่งในภาพที่เห็นเป็นบ้านเรือนที่ปลูกขึ้นมาใหม่หลังจากการทำลายจาก “สึนามิ”

Photobucket

Photobucket
ภาพภายในบ้านของชาวมอแกนซึ่งที่เห็นเกือบทุกบ้าน มีพระบรมฉายาลักษณ์ของ”ในหลวง” ดูแล้วน่าชื่นชม

Photobucket

Photobucket

อีกทั้งที่บนเกาะแห่งนี้ก็ยังมีโรงเรียนจากสมเด็จพระเทพฯ เพื่อให้เด็กๆชาวมอแกนได้เรียนภาษาไทย โดยที่มีคุณคูรมาประจำ 2 คน ตลอดปี

Photobucket

Photobucket

พุดถึงเรื่องผลพวงของจากคำบอกเล่าของหัวหน้าหมู่บ้าน “สึนามิ” ที่ชาวมอแกนเรียกว่า “ละบูน” กลับไม่ได้สร้างความเสียหายกับชีวิตของชาวมอแกนเลย เนื่องจากการเรียนรู้ธรรมชาติเป็นอย่างดี จกาการที่สังเกตุเห็นน้ำทะเลเหือดแห้งไปอย่างเร็ว ก็คาดการได้ว่าคลื่นยักษ์กำลังจะมา พอเห็นเช่นนั้นจึงร้องเตือนตนในหมู่บ้านให้ขึ้นไปสู่ที่สูง คือเนินเขาหลังหมู่บ้านนั่นเอง

Photobucket

แต่ถึงอย่างไร "สึนาม" ก็กวาดเอาบ้านเรือนของพวกเขาไปเกือบทั้งหมดอยู่ดี ซึ่งก็ยังต้องรอความช่วยเหลือจากทางรัฐบาลถ้าจะมองเห็นพวกเราอยู่

Photobucket
ภาพเด็กชาวมอแกนที่ออกเรือช่วยพ่อพาเรือรับนักท่องเที่ยว

Photobucket

ขอจบแล้วล่ะกันนึกไม่ออกล่ะ สุดท้ายฝากไว้หน่อยนะครับว่า ธรรมชาติที่สวยงามยังรอพวกเราให้ไปค้นหาอยู่ตลอดเวลา เพียงขอแค่เราไม่ทำลาย ธรรมชาติก็ยังจะคงอยู่ตลอดไปครับ และถ้ามีโอกาสผ่านไปเยี่ยมเยียนชาวมอแกนก็อย่าลืมหาขนม นมเนย เสื้อผ้าที่ไม่ได้ใช้ รวมทั้งหนังสือไปฝากเข้าบ้างนะครับ เพราะพวกเขากำลังต้องการสิ่งเหล่านี้ครับ

Photobucket

ฝากรูปสุดท้ายล่ะ รูปไม้แกะสลักจากชาวมอแกนที่ตั้งไว้รับนักท่องเที่ยวที่น่าจะหมายความว่า ยินดีต้อนรับ และขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพครับ ขอบคุณที่แวะมาดูมาอ่าน และจะดีใจมากถ้ามีข้อเสนอแน่ะครับ ^^

Photobucket

ภาพทั้งหมดจาก Lubitel 166B
Film Tri-x 400 and Fuji Neopan 400
D76 1+1 20C @ 9.30 M ทั้ง 2 ม้วน
Canoscan 8800F
ข้อมูลเพิ่มเติมจาก ศูนย์บริการนักท่องเที่ยว อุทยานแห่งชาติหมู่เกาะสุรินทร์

ภาพและเรื่องโดย Heronop....โยว่

3 Comments »

  1. Thai government should support minority. It’s a basic fundamental of democracy.

    Comment by lek — April 30, 2008 @ 6:57 am

  2. ภาพเล่าเรื่องได้ดีเชียวค่ะ
    เพิ่งรู้ว่าบนเกาะมีโรงเรียนแล้ว
    ไปครั้งก่อน..ก่อนสึนามิ..ยังไม่เห็นโรงเรียน
    เห็นภาพแล้ว คิดถึงสุรินทร์ฯ ขึ้นมาจับใจ

    Comment by kampooh — May 22, 2008 @ 10:37 am

  3. เห็นเเล้วคิดถึงหมู่เกาะสุรินทร์ ใต้น้ำที่นั่นสวยมาก เเต่เศษซากปะการังจากเหตุการณ์ซึนามิก็เยอะมากเหมือนกัน
    ถ้ามีโอกาสคงได้กลับไปอีก คราวก่อนไม่ได้แวะหมู่บ้านมอแกน เสียดายๆ

    Comment by llsweetcottonll — May 22, 2008 @ 2:58 pm


RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Blog at WordPress.com.